Lev Davidovitsj Landau (1908–1968) was een Sovjet-theoretisch natuurkundige en een van de grootste namen uit de natuurkunde van de 20e eeuw. Hij werkte op een opvallend breed terrein — kwantummechanica, vastestoffysica, magnetisme, supergeleiding — en kreeg in 1962 de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor zijn theorie over supervloeibaarheid van vloeibaar helium.
Voor het verhaal van het Poollicht gaat het vooral om de Landau-demping, die hij in 1946 uitwerkte. Hij liet zien dat een golf die door een plasma beweegt rechtstreeks energie kan uitwisselen met afzonderlijke geladen deeltjes — zonder botsingen — wanneer die deeltjes ongeveer even snel gaan als de golf zelf. Deeltjes die net iets langzamer zijn dan de golf “surfen” als het ware mee op het elektrisch veld en worden versneld.
Decennia later bleek dit precies het mechanisme achter het felste poollicht: elektronen surfen op het elektrisch veld van de Alfvéngolven die terugklappen vanuit de staart van het aardmagnetisch veld en versneld naar de dampkring worden geslingerd — zie Poollicht. Landau beredeneerde dit alles lang voordat het ook maar gemeten kon worden; de definitieve experimentele bevestiging kwam pas in 2021.
We kwamen zijn naam tegen tijdens de lezing over het poollicht bij Halley Observatory, zie 2026-06-28 Lezing over het Poollicht bij Halley.