Wat een ongelofelijk gaaf boek was dit zeg! Dit was het 7e boek in de Murderbot-serie van Martha Wells. Elk boek was genieten zoals ik al beschreef bij mijn post over Fugitive Telemetry. Maar deze was een heel ander iets!
Om te beginnen ging het maar door en door. Er waren 2 momenten dat ik de beleving had dat het het einde van het verhaal zou zijn (bij een e-reader voel je niet hoe dik je boek nog is), maar dat het in werkelijkheid het begin van een heel nieuw onderdeel was.
Ik heb over dit boek 41 dagen gedaan, de vorige twee kostten me 19 dagen per boek. Dit was geen straf overigens, halverwege merkte ik dat ik telkens hoopte dat het einde nog erg ver weg zou zijn, omdat het zo genieten was.
Daarnaast was Murderbot zelf erg bezig met zijn gevoelens (niet uit hobby!), wat erg geloofwaardig en sterk werd neergezet. Het past erg goed in zijn karakter en was vermakelijk, verbindend en op plekken vertederend. Hij lijdt een groot verlies en heeft daar nadrukkelijk geen verdriet bij omdat hij geen mens is. Zijn statistieken en sensors lijken hem te suggereren dat zijn functioneren er toch onder lijdt, een nieuwe dimensie in zijn leven.
De lezer wist al lang dat er meer gebeurde in zijn hoofd, hoe sterk Murderbot dat voor zichzelf ook probeerde te ontkennen.
Dit verhaal pakt hem die ruimte in zijn geheel af.
Wat een ontzettende aanrader!
